دوستی با حقیقت، وقتی به نفع کسی نیست:
در روانشناسی، «سوگیری منفعت‌طلبی» یک خطای شناختی قدرتمند است که در آن ما شواهد را طوری تفسیر می‌کنیم که باورها یا منافع از پیش موجودمان را تأیید کند. جالب اینجاست که حتی پذیرش یک «حقیقت تلخ» می‌تواند خودش یک منفعت روانی (مثل حس اصالت یا تمایز) داشته باشد. آیا می‌توان ادعای عشق به حقیقت را، فارغ از هرگونه سود شخصی، باور کرد؟
راهکار:
این نگاه، یک پارادوکس جالب ایجاد می‌کند: اگر حقیقت واقعاً به نفع هیچکس نیست، پس دوست داشتن آن هم خودش می‌تواند یک «نفع» شخصی (مثل احساس برتری اخلاقی یا رهایی از تعلق) باشد. شاید حقیقتِ مطلق، خارج از چارچوب نفع و ضرر ماست.