سهم ما از کودکی بدبختی بود؛ تأثیر کودکی سخت بر زندگی:
پژوهشهای «تجربههای تلخ کودکی» نشان میدهد سختیهای اولیه نهتنها روان، که حتی بیان ژنها را از طریق اپیژنتیک تغییر میدهد. اما یافته کمترگفتهشده این است که همین مغزِ شرطیشده برای خطر، در بزرگسالی اغلب توانایی فوقالعادهای در تشخیص نیت دیگران و همدلی با رنج آنها پیدا میکند. رنج کودکی یک نقص نیست؛ یک تنظیم سختگیرانه برای بقاست. شما آن تنظیم را در خودتان حس میکنید؟
راهکار:
این جمله فقط یک درد نیست؛ میتواند آینهای باشد: همان تجربههای سخت، تو را به کسی تبدیل کرده که حالا میتواند درد دیگران را بفهمد. اگر بنویسی «آن دوران چه چیزی از من ساخت؟»، شاید روایتت از قربانیبودن به آگاهی تغییر کند.