ترس از دست دادن کسانی که خودشان دور شدند:
پدیدهای به نام «ناهماهنگی شناختی» (Cognitive Dissonance) اینجاست: ذهن ما برای حفظ تصویر ثابت از خود، ترجیح میدهد به رابطهای وابسته بماند که طرف مقابلش سالها در حال قطع آن بوده. تحقیقات نشون داده آدمها بیشتر از «تنهایی واقعی» از «احساس طردشدنِ پیشبینیشده» میترسند. جالب اینجاست که مغز ما در مواجهه با طردشدگی، همان نواحی فیزیکی درد را فعال میکند. سوال: آیا این ترس، حسرت گذشتهست یا عادت به رنج کشیدن؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس بیرون آمده: تو از دست دادن کسانی میترسی که خودشان سالها دنبال دوری از تو بودند. شاید ترس واقعیات نه از دست دادن، که از پذیرفتن این حقیقته که اونها هیچوقت واقعاً مال تو نبودند. رها کردن چیزی که هرگز در اختیارت نبوده، ترسناک نیست؛ آزادکنندهست.