دو نفر شدم: یکی زندگی میکنه، یکی دق میکنه:
تو روانشناسی به این پدیده «شکاف خود» (Self-Splitting) میگن؛ جایی که ذهن برای مقابله با تضادهای شدید، شخصیت رو به دو بخش فعال و منفعل تقسیم میکنه. جالب این که مغز در لحظات بحرانی برای حفظ بقا، یک بخش رو به «عمل» و بخش دیگه رو به «درد» واگذار میکنه — درست مثل بازیگرهایی که همزمان نقش قاتل و قربانی رو بازی میکنن. سوال: آیا میشه این دو تا رو دوباره توی یک آینه دید؟
راهکار:
این حس دوپارهشدن رو میشه به عنوان مرحلهای از آگاهی در نظر گرفت: بخشی که «زندگی میکنه» نماد امید، و بخشی که «دق میکنه» نماد زخمهای قدیمیه. شاید لازم باشه این دو رو به جای جنگ، توی یک راوی واحد جمع کنی.