دویدن بی‌نتیجه

دویدن بی‌رسیدن؛ تأملی بر فرسودگی زندگی مدرن:

مغز انسان طوری طراحی شده که پس از رسیدن به هر هدف، نوار هدف را جابه‌جا کند: به این می‌گویند «آسیاب لذت» (Hedonic Treadmill). شما هرگز به نقطه‌ی «دیگر کافی است» نمی‌رسید، چون دوپامین شما را به سمت هدف بعدی می‌کشاند. این مکانیزم بقا را تضمین می‌کرد، اما در دنیای مدرن تبدیل به دام شده. سؤال: آیا می‌توان از دویدن لذت برد بدون اینکه رسیدن شرط لذت باشد؟

راهکار:

این متن یادآور «خطای رسیدن» است: ذهن ما همیشه فکر می‌کند پس از فلان هدف خوشحال می‌شویم، اما تحقیقات نشان می‌دهد رضایت پایدار از مسیر می‌آید، نه مقصد. شاید ارزش دارد گاهی بایستی و از دویدن لذت ببری.

نمی‌دونم چمه، هرچی دویدم رسیدم به مه: