دنیای من کوچیکه مثل مردمک چشم تو؛ شعر کوتاه عاشقانه:
مردمک چشم فقط نور را تنظیم نمیکند؛ آینهی هیجانهای ماست. پژوهشها نشان دادهاند مردمک هنگام دیدن چهرهی محبوب گشاد میشود و مغزِ طرف مقابل در کسری از ثانیه همین را میخواند. جالبتر: برخلاف سایر نخستیها، سفیدی بزرگ چشم انسان تکامل یافته تا بتوانیم جهت نگاه را دنبال کنیم و همکاریِ اجتماعی بسازیم؛ پس این دنیای کوچک، زیربنای تمدن است. کدام دنیا از نگاه شروع نمیشود؟
راهکار:
این استعاره را گسترش بده: اگر دنیای شاعر در مردمکِ چشمِ معشوق خلاصه میشود، دنیای معشوق هم میتواند در مردمکِ چشمِ شاعر منعکس شود؛ دو آینه روبهرو. یک مصرع دوم اضافه کن که همین بازیِ انعکاس را نشان بده تا شعر از یک توصیف ساده به گفتگویی بینهایت تبدیل شود.