مشکل دینداران؛ کسانی که خدا را قبول دارند ولی خدا قبولشان ندارد:
در متون دینی، پذیرش الهی فقط به ادعای باور نیست؛ در حدیثی معروف، نخستین کسانی که به جهنم میروند، عالم و شهید و ثروتمندی هستند که کارهایشان را برای دیدهشدن انجام داده بودند. به همین ترتیب، در روانشناسی «انگیزهٔ نمایشی» میتواند ارزش اخلاقی یک رفتار را از بین ببرد. سؤال این است: آیا ما هم گاهی باورمان را برای تأیید دیگران ابراز میکنیم؟
راهکار:
میتوان این جمله را بازتعریف کرد: مسئله اصلی، جدا کردن باورِ صادقانه از نمایشِ دینی است؛ شاید قبولی خدا به نیت و صداقت باشد، نه به ادعای ایمان.