دین مشترک بشریت

انسانیت؛ دین مشترک تمام بشریت:

در قرن ۱۹ آگوست کنت «دین انسانیت» را بنیان گذاشت؛ با تقویم، معابد و قدیسان غیرمذهبی. پارادوکسش اینجاست: هر دینِ جهان‌شمول اگر به آیین و سازمان نیاز پیدا کند، ممکن است همان تقسیم‌بندی تازه را بسازد. آیا انسانیت بدون آیین مشترک هم می‌تواند دین باشد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: دینِ انسانیت مجموعه باورهای انتزاعی نیست، بلکه کیفیت رفتار ما در لحظه‌های کوچک است؛ اینکه با مخالفمان چطور حرف می‌زنیم، به غریبه چقدر فرصت می‌دهیم و چقدر رنج دیگری را واقعی می‌بینیم. اگر این دین بخواهد جهانی شود، اول باید در همین جزئیات روزمره تمرین شود، نه فقط در شعارهای بزرگ.