چشم به هم زدم و از چشمت افتادم؛ روایتی از جدایی لحظهای:
جالبه بدونید مغز انسان در هر پلک زدن حدود ۲۰۰ میلیثانیه اطلاعات بصری را از دست میدهد، اما این مکث برای بازسازی تصویر بعدی کافی نیست—یعنی لحظهای که چشم میبندیم، دنیا برایمان محو میشود. این ضربالمثل عاشقانه دقیقاً از همین نقص عصبی استفاده میکند: یک لحظه غفلت کافی است تا کسی از 'میدان دید' عاطفیات محو شود. سؤال: آیا ما واقعاً با پلک زدن از کسی جدا میشویم، یا آن رابطه از قبل در حال فروپاشی بود؟
راهکار:
این جمله شاعرانهست، نه یک تجربهٔ عینی. گاهی ناپدید شدن ناگهانی آدمها در زندگی واقعیاش یک 'بازنشانی ذهنی' است: شاید آن رابطه آنقدر شکننده بوده که یک پلک زدن کافی بوده تا فروبریزد. به جای غصه، این را نشانهٔ سبکشدن مسیرت ببین.