دلتنگی درمان ندارد

دلتنگی؛ معمای بی‌درمان علم:

آیا می‌دانستید که دلتنگی در قرن هفدهم یک بیماری روانی رسمی محسوب می‌شد؟ یوهانس هوفر، پزشک سوئیسی، آن را 'مالیخولیای دوری از وطن' نامید. امروز می‌دانیم که دلتنگی بخش‌هایی از مغز را فعال می‌کند که با خاطره و پاداش درگیرند—همان مناطقی که عشق را پردازش می‌کنند. شاید این 'بی‌دوایی' نشانه‌ای از انسان بودن است: چیزی که علم نمی‌خواهد درمان کند، چون بخشی از هویت ماست. آیا واقعاً می‌خواهیم دلتنگی را از بین ببریم؟

راهکار:

شاید دلتنگی یک بیماری نیست، بلکه نشانه‌ای از عمق پیوندهای انسانی و حافظه است. به جای جستجوی درمان، می‌توان آن را پلی برای درک بهتر خود و دیگران دید.