گذشتن از دلتنگی در شب بارانی:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام باران، سطح دوپامین را به خاطر رایحه «پتریکور» کاهش میدهد؟ این کاهش باعث افزایش دسترسی به خاطرات عاطفی میشود. یعنی همان لحظهای که باران شیشه را نقاشی میکند، مدار عصبی تو در حال بازنویسی گذشته است. پس پیادهشدن از ایستگاه دلتنگی یک انتخاب شیمیاییست، نه فقط یک استعاره. چرا ایستگاههای دیگر ذهنت را برای مدتی طولانیتر ترک نمیکنی؟
راهکار:
این متن دلتنگی را نه پایان، که پلی به سوی خودآگاهی میکند. قدم بعدی: بنویس «چیزی که پشت ایستگاه دلتنگی منتظرم است…» و ببین ذهنت چه تصویری میسازد.