دلتنگی برای حرفهای کسی که نیست:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که مغز انسان در مواجهه با ناهماهنگی بین گفتار و رفتار دیگران، همان مدارهای پردازش درد فیزیکی رو فعال میکنه. یعنی این «کاش بودی مثله حرفات» فقط یک احساس نیست، یک واکنش عصبی به «ناهماهنگی شناختی» هست که میتونه به اندازه یک ضربه واقعی دردناک باشه. چرا ذهن ما اینقدر به دنبال تطابق بین حرف و عمل میگرده؟