دلتنگی واقعی: حسرت امنیت، نه حسرت آدم:
تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز انسان در روابط ایمن، مسیرهای دوپامین و اکسی‌توسین را به‌گونه‌ای شرطی می‌کند که حضور آن فرد به‌عنوان «محرک ایمنی» ثبت می‌شود. وقتی آن محرک حذف می‌شود، سیستم لیمبیک فعال شده و احساس دلتنگی در واقع نوعی «سندرم ترک عاطفی» است. جالب است که این فرآیند در اعتیاد به مواد مخدر هم دقیقاً با همین مکانیسم رخ می‌دهد. آیا تا به حال دقت کرده‌اید که دلتنگی برای یک مکان یا یک بو هم می‌تواند همین حس را ایجاد کند؟
راهکار:
این جمله به یک حقیقت نوروساینس اشاره دارد: مغز ما در حضور افراد امن، هورمون اکسی‌توسین ترشح می‌کند که حس آرامش و اعتماد ایجاد می‌کند. وقتی آن فرد نیست، مغز دچار «سندرم ترک» خفیف می‌شود. برای تکمیل این ایده: می‌توانی بنویسی که چطور می‌توان این امنیت را در درون خود بازسازی کرد (مثلاً از طریق مدیتیشن یا ایجاد روتین‌های ایمن‌بخش).