دلتنگی برای چشمای معشوق

یه روز دوباره بهت می‌رسم؛ وعده عاشقانه برای دیدار:

در علوم اعصاب، تصور یک اتفاق آینده همان شبکه‌های عصبی خاطره‌سازی را فعال می‌کند که یادآوری یک خاطره واقعی فعال می‌کند. یعنی وقتی می‌نویسی «یه روز می‌رسمت»، مغزت همان‌قدر دوپامین ترشح می‌کند که انگار رسیده‌ای. این یعنی وعده‌های عاشقانه فقط متن نیستند؛ یک شبیه‌سازی عصبی از آینده‌اند. سؤال: آیا هر بار به این شبیه‌سازی اعتماد بیشتری می‌کنیم؟

راهکار:

بازنویسی بامفهوم‌تر: کلمه «اگه» رو به «وقتی» تغییر بده تا ناخودآگاه مخاطب، وعده رو قطعی‌تر بخونه.