دلتنگی برای آدمای قدیم

چرا حسرت تغییر نکردن آدم‌ها را می‌خوریم؟:

طبق توهم پایان تاریخ، ما فکر می‌کنیم شخصیت کنونی‌امون ثابته، اما ده سال بعد کاملاً آدم متفاوتی‌ایم. حتی سلول‌های بدن هر ۷ سال جایگزین می‌شن. ثبات یه توهم ذهنی‌ست. این آرزوی تغییر نکردن، در واقع انکار جبر طبیعته. این انکار از کجا میاد؟

راهکار:

تغییر آدم‌ها رو تهدید نبین؛ هر تغییر می‌تونه دعوتی باشه برای کشف دوباره‌شون. شاید اگه کسی همیشه ثابت می‌موند، عمق رابطه هم خشک می‌شد. تغییر، نسخه تازه‌ای از اونه که تو می‌تونی اولین کسی باشی که می‌شناسیش.