دلتنگی پس از مستی: بازگشت طبیعت یا حسرت دیروز؟:
واقعیت جذاب اینجاست که دوپامین در لحظهی «آرزو» (anticipation) بیشتر از لحظهی دریافت ترشح میشود. سلولهای عصبی ما طوری سیمکشی شدهاند که «ایکاش» لذتبخشتر از «دارمش» است. درواقع مغز برای نبودن طراحی شده تا برای بودن ارزش قائل شود. حالا سوال: آیا میتوان حسرت را به موتور محرکی برای تغییر مثبت تبدیل کرد؟
راهکار:
دلگرفتن از نبودن چیزی که طبیعت جایش را پر کرده، ریشه در «نوستالژی» دارد. روانشناسی میگوید حافظه هیجانی، تصویر گذشته را ایدهآل میکند. اگر این حس را به جای سوگ، به انگیزهای برای خلق لحظات نو تبدیل کنی، هم طبیعت فرصت میدهد و هم دلت سیراب میشود.