دلتنگی عاشق و بی‌خوابی؛ حرف دل:
در عشق رمانتیک، مدار پاداش مغز (دوپامین) مثل اعتیاد فعال می‌شود؛ یاد معشوق هستهٔ اکومبنس را روشن میکند. شب، با افت محرک بیرونی، ذهن خاطره‌ها را مرور میکند و خواب را عقب می‌اندازد. محرومیت از خواب هم پردازش هیجانی آمیگدال را تقویت و کنترل پیش‌پیشانی را کم میکند؛ چرخهٔ دلتنگی–بی‌خوابی.
راهکار:
بی‌خوابی اینجا فقط کم‌خوابی نیست؛ نشانهٔ فعال شدن سیستم وابستگی عاطفی است. ذهن عاشق در سکوت شب خاطره‌ها را مثل یک فیلم تدوین میکند و همین تداعی‌ها خواب را عقب می‌اندازد. اگر دلتنگی را «حالت ذهنی پرنور» ببینیم، بی‌خوابی امتداد بیداری احساس است، نه صرفاً یک اختلال خواب.