دلسوزی الکی

دلسوزی کسی که خودش ریشهٔ غم توست:

در روانشناسی به این «شکاف همدلی» می‌گویند: آدم‌ها در نقشِ دلداری‌دهنده فقط به نیت خودشان نگاه می‌کنند، نه به اثر رفتارشان؛ به همین دلیل، کسی که منبع رنج است اغلب صادقانه فکر می‌کند دارد کمک می‌کند. اما مغزِ آسیب‌دیده، همدلی را بر اساسِ «همانندیِ تجربه» می‌سنجد، نه نیت. پژوهش‌ها نشان می‌دهد دلداریِ کسی که در رنج ما نقش داشته، درد را بیشتر می‌کند، نه کمتر. آیا دلسوزیِ بدونِ فهم، نوعی خشونتِ ناخواسته است؟

راهکار:

می‌توان این مصرع را از زاویه‌ای دیگر هم دید: گاهی آدم‌ها نه از بدخواهی، بلکه از بی‌خبری، منبع درد ما می‌شوند؛ و همان بی‌خبری است که دلسوزی‌شان را تلخ‌تر می‌کند.