دلشکستگی و نبودن

شمردن زخم‌های گذشته و نبودن دیگران:

دانه دانه شمردن زخم‌ها یک واکنش روانی است به نام «نشخوار فکری» که بیشتر درد را تشدید می‌کند. جالب است بدانید مغز انسان درد عاطفی را در همان نواحی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. یعنی وقتی زخم‌های دلت را می‌شماری، مغزت دقیقاً مثل وقتی است که انگشتت بریده شده. آیا این مکانیسم بقا برای چیست؟

راهکار:

این جمله انگار سوالی است از کسانی که در لحظه‌های سخت نبودند. شاید بتوانی بنویسی: «اگر امروز کسی آمد که حاضر بود زخم‌هایت را ببیند، بهش فرصت بده. گذشته را نمی‌شود تغییر داد، اما می‌شود کسی را پیدا کرد که از این به بعد باشد.»