زنده ماندن از مارها، اما کشته شدن توسط پروانه:
دقیقاً اینجا یک اصل روانشناختی به نام «نابینایی نسبت به خیانت» (Betrayal Blindness) فعال میشود: مغز ما برای بقا، نشانههای خطر از سوی نزدیکان را نادیده میگیرد چون پذیرش آن به قیمت فروپاشی ارتباطات عاطفی تمام میشود. نتیجهاش این است که از مارها جان سالم به در میبریم اما یک پروانه – که نماد لطافت و اعتماد است – ما را از پای درمیآورد. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که بزرگترین ضربه را از کسی بخورید که هیچوقت انتظارش را نداشتید؟
راهکار:
این جمله انگار از یک تضاد روانشناختی عمیق میگوید: «سوگیری بقا» باعث میشود خطرهای آشکار را ببینیم و از آنها دوری کنیم، اما تهدیدهای پنهان در لباس آرامش (مثل پروانه) از رادارمان عبور میکنند. شاید دردناکترین خیانتها همانهایی باشند که از کسانی میخوریم که هرگز در لیست «مارهای زندگیمان» نبودهاند.