قول داده بود نره؛ اما زودتر از همه رفت:
مغز انسان وعده را نوعی پاداش آینده قلمداد میکند؛ با فعال شدن سیستم دوپامین، انتظار و امید میسازد. شکستن قول، خطای پیشبینی ایجاد میکند و درد عاطفی آن در تصویربرداری مغزی شبیه درد فیزیکی ثبت شده است. جالبتر آنکه فردی که قول نداده، از نظر روانی ریسک کمتری را پذیرفته؛ پس شاید رفتنش برای مغز شما قابل هضمتر از خیانتِ قولدهنده باشد. آیا قول، خودش نوعی تعهد مصنوعی برای فرار از اضطراب است؟
راهکار:
اینجا یک تضاد تلخ است: قول، اغلب یک آرامبخش موقت است نه قرارداد تضمینی. رفتن کسی که قولی نداده شاید کمتر غافلگیرکننده باشد، چون هیچ انتظار رسمی نساختهاید. همین بیقراری بین تعهد کلامی و رفتار واقعی، منبع اصلی درد رابطههاست.