تناقض عشق: تو درمانی و خودم دلیل زخمم:
مغز در عشق همزمان دوپامین (لذت) و کورتیزول (استرس) ترشح میکند، بهخصوص وقتی وابستگی ناایمن وجود داشته باشد. این ترکیب شیمیایی باعث میشود آدم هم به دنبال درمان باشد هم خودش زخم ایجاد کند. جالب اینجاست که همین چرخه در اعتیاد هم دیده میشود. آیا شما این الگو را در رابطههای دیگر هم تجربه کردهاید؟
راهکار:
این پارادوکس نشوندهندهٔ «دلبستگی دوسوگرا»ست: همان کسی که پناهگاه امن شماست، میتواند منبع درد باشد چون الگوهای کهنهٔ کودکی رو تکرار میکنید. راهحل: بنویسید هر بار چه رفتاری از طرف مقابل باعث این حس میشه و آیا یادآور کدوم خاطرهست؟