چرا آدمهای خوب زودتر از دنیا میروند؟:
این حس عمیق ریشه در یک سوگیری شناختی به نام «خطای بقا» داره: ما مرگ خوبان رو به خاطر تأثیر عاطفی بیشتر به یاد میسپاریم، درحالیکه آدمهای بد هم به تعداد مشابه میمیرند. جالبه که مطالعات جمعیتی نشون میده افراد خوشاخلاقتر در بلندمدت حتی طول عمر بیشتری دارند—پس این تصور ماست که خوبی رو با زودرفتن پیوند میزنیم. چرا بهجای ماتم، خاطرات خوب رو جشن نگیریم؟
راهکار:
این حس رو میتوان با یادآوری این نکته بازنویسی کرد: شاید خوبان زود نمیروند، بلکه تأثیرشان آنقدر عمیق است که فقدانشان برای ما بیشتر به چشم میآید. خاطراتشان را مرور کن و از آنها برای ادامه مسیرت انرژی بگیر.