سکوت صدساله برای حرفهای ناگفته و دلخوشیهای از دست رفته:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که وقتی احساسات را سرکوب میکنیم، آمیگدال (مرکز ترس مغز) فعالتر میشود و کورتیزول (هورمون استرس) بالا میرود. اما نوشتنِ همان حرفهای «ننوشته» حتی روی کاغذ پاره، فعالیت قشر پیشپیشانی را کاهش میدهد و استرس را فرو مینشاند. آیا این سکوت صدساله، نوعی دفاع از خود در برابر درد است یا زخمی که عمیقتر میشود؟
راهکار:
گاهی سکوت طولانی نه نشانه تسلیم، بلکه باروت انبار شده برای یک طغیان ناگهانی است. شاید این حرفهای کشته شده، بعدها به شعری تبدیل شوند که دنیا را تکان دهد.