بخشیدن آسان، فراموش کردن سخت؛ چرا خاطرهها میمانند؟:
حافظهٔ احساسی به خاطر فعال شدن آمیگدال و ترشح آدرنالین، مثل بقیهٔ خاطرات رمزنگاری نمیشود؛ خاطرهای که با هیجان بالا ثبت شده، در مغز جایگاه ویژهای دارد و پاک شدنش به این سادگی نیست. پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند حتی وقتی فکر میکنیم فراموش کردهایم، مغز هنوز ردپای آن را در شبکههای عصبی نگه میدارد و محرکهای محیطی میتوانند دوباره فعالش کنند. پس «آلزایمر نداشتن» فقط یک بهانهٔ حسابشده برای سیستمی است که برای بقا طوری طراحی شده که آسیبها را فراموش نکند!
راهکار:
میتوانی این جمله را بازتعریف کنی: بخشیدن یعنی آزاد کردن خودت از سنگینی کینه، نه پاک کردن حافظه. خاطره ممکن است بماند، اما میتوانی از جایی که دیگر زخمت ندهد به آن نگاه کنی. این یعنی بخششِ واقعی، بدون نیاز به فراموشی.