دلخوری از بی‌عدالتی

عدالت کجاست؟ از کلمه قشنگ تا واقعیت نادیده:

در روانشناسی به این «خطای جهان عادلانه» می‌گویند: آدم‌ها برای تحمل بی‌قاعدگی دنیا، ناخودآگاه باور می‌کنند هرکس رنج می‌کشد تقصیر خودش است. پژوهش‌ها نشان داده تماشای بی‌عدالتی حتی ناحیه‌ای از مغز را فعال می‌کند که به درد فیزیکی واکنش نشان می‌دهد. در بازی «اولتیماتوم»، مردم حاضر می‌شوند پول را رد کنند تا تقسیم ناعادلانه را تنبیه کنند؛ پس عدالت برای مغز ما به اندازه بقا مهم است. اما آیا خودِ عدالت یک واقعیت بیرونی است یا فقط یک توافق جمعی؟

راهکار:

عدالت را نمی‌شود «دید» چون بی‌عدالتی است که سروصدا می‌کند؛ عدالت مثل نفس کشیدن، وقتی هست حس نمی‌شود. شاید اگر به لحظه‌های کوچکی که حق کسی پایمال نشده دقت کنی، همان «جایی‌ها» را پیدا کنی.