چرا مهربانها زود فراموش میشوند؟:
طبق «اثر محو شدن هیجان» (Fading Affect Bias)، خاطرات منفی با جزئیات بیشتری در ذهن میمانند و خاطرات مثبت سریعتر رنگ میبازند. از دید تکاملی، مغز ما برای بقا به تهدیدها بیشتر از مهربانیها توجه میکند. پس فراموش شدن مهربانها نه بهخاطر کمارزشی آنها، بلکه بهخاطر الگوریتم بقای ذهن جمعی است. آیا جامعه میتواند این الگوریتم را بازنویسی کند؟
راهکار:
شاید مهربانها فراموش نمیشوند؛ فقط یادآوریشان ساکت است. محبت واقعی مثل اکسیژن است؛ وقتی هست متوجه نمیشویم، وقتی نیست تازه میفهمیم.