پناه بردن به امنیت حضور معشوق در دنیای پر از بدی:
در نظریه دلبستگی، چنین پناه‌بردنی کارکرد «پایگاه امن» است؛ مغز در مواجهه با تهدید، آمیگدال را فعال می‌کند و حضور یک چهره امن با تحریک عصب واگ و ترشح اکسی‌توسین، پاسخ استرس را مهار می‌کند. انسان‌ها فقط به خاطر عشق پناه نمی‌برند؛ سیستم عصبی ما به معنای واقعی از امنیت میان‌فردی برای تنظیم هیجان استفاده می‌کند. بدی‌های دنیا همان تهدیدهای اجتماعی‌اند که مغز مثل خطر فیزیکی پردازششان می‌کند. پس این جمله یک گزارش دقیق زیست‌شناختی است، نه فقط اغراق شاعرانه.
راهکار:
پناه بردن به حضور دیگری، نسخه انسانی «پایگاه امن» است؛ اما لازم نیست دیگری را مسئول آرامش خود بدانیم. می‌توانی این جمله را به گفت‌وگویی دونفره تبدیل کنی و از او بپرسی امنیتِ حضورش را چطور تجربه می‌کند؟ این‌طور از حس شخصی به شناخت متقابل می‌رسید.