دلبستن به محال

دلبستن به چیزهای محال:

ما خدای دلبستن به چیزهای محال هستیم:

آیا می‌دانستی مغز انسان هنگام انتظار برای پاداش، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا هنگام دریافت آن؟ یعنی دل بستن به «محال» از نظر نوروبیولوژیک، موتور بقا و انگیزه است. همین مکانیسم باعث شده انسان‌ها به ستاره‌ها سفر کنند و ایده‌های غیرممکن را ممکن سازند. پس این دلبستگی، نه ضعف که نیروی محرک تکامل است. آیا محال‌هایی که به آنها دل بسته‌ای، نقشه راه آینده‌ات هستند؟

راهکار:

دلبستن به محال همان نیرویی است که انسان را به پیش می‌برد؛ چرا که هر دستاوردی زمانی محال بوده است. این حس را قدر بدان، نه اینکه سرکوبش کنی.

ما خدای دلبستن به چیزهای محالیم:

مغز برای پاداش‌های ناممکن، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند؛ پدیده‌ای به نام «تقویت متغیر» که در قمار هم دیده می‌شود. به همین دلیل، عشق به محال مثل یک چرخه اعتیادآور، هر «نه» را به «شاید» و هر «شاید» را به «بیشتر» تبدیل می‌کند. آیا ما عاشق محال می‌شویم یا عاشقِ خودِ هیجانِ تعقیبش؟

راهکار:

دلبستن به محال، در واقع آفرینش نسخه‌ای از واقعیت است که هنوز رخ نداده؛ ذهن برای ناشدنی‌ها جزئیات بیشتری می‌سازد و همین خیال را زنده‌تر از واقعیت نگه می‌دارد. اگر آن محال را روی کاغذ بیاوری، می‌بینی بخشی از آن نه هدف، بلکه آینه‌ای از خودِ توست.