ما خدای دلبستن به چیزهای محال هستیم:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام انتظار برای پاداش، دوپامین بیشتری ترشح میکند تا هنگام دریافت آن؟ یعنی دل بستن به «محال» از نظر نوروبیولوژیک، موتور بقا و انگیزه است. همین مکانیسم باعث شده انسانها به ستارهها سفر کنند و ایدههای غیرممکن را ممکن سازند. پس این دلبستگی، نه ضعف که نیروی محرک تکامل است. آیا محالهایی که به آنها دل بستهای، نقشه راه آیندهات هستند؟
راهکار:
دلبستن به محال همان نیرویی است که انسان را به پیش میبرد؛ چرا که هر دستاوردی زمانی محال بوده است. این حس را قدر بدان، نه اینکه سرکوبش کنی.