خدا فراموشت نکنه؛ چرا آدم‌های رفتنی در ذهن می‌مانند؟:
در روان‌شناسی تکاملی، مغز انسان برای اطمینان در محیط ناپایدار، به مفاهیم پایدار مثل خدا گرایش پیدا می‌کند؛ چون سیستم دلبستگی ما از نبودِ قطعیت آسیب می‌بیند. جالب اینکه مطالعات نشان می‌دهد یادآوری خدا فعالیت آمیگدال را در مواجهه با طردشدگی کاهش می‌دهد؛ اما خاطره‌ی «دلبر رفته» دقیقاً به‌خاطر اثر اوج و پایان، پررنگ‌تر از ده‌ها نفری که ماندند ثبت می‌شود. چرا ما همیشه رفتن را بیشتر از ماندن به خاطر می‌سپاریم؟
راهکار:
می‌شود این تضاد را از زاویه‌ی دلبستگی دید: آدم‌ها اغلب رفتنی‌ها را به‌خاطر «فقدان» واضح‌تر می‌بینند، نه به‌خاطر ارزش واقعی‌شان؛ پس شاید خدا و آدمِ ماندنی هردو در پس‌زمینه‌ی توجه‌اند، نه در فقدان.