چرا رویاها بدون قاتل نمیمیرند؟:
طبق پدیده «درماندگی آموختهشده»، موجودی که بارها شکست را تجربه کند، حتی وقتی درِ قفس باز است هم فرار نمیکند. اما نکته عجیبتر این است که مغز برای حفظ عزت نفس، شکست را به روایت «قتل» تبدیل میکند تا باور کند خودش نخواسته، نه اینکه نتوانسته. این یک مکانیزم دفاعی ناخودآگاه است؛ آیا قاتل رویاهای شما هم خود شماست؟
راهکار:
میشود همین جمله را از زاویهای دیگر دید: قاتل رویاها معمولاً ترس از شکست یا تعلل است؛ پس به جای عزاداری برای رویای مرده، میتوان از همان قاتل بازجویی کرد تا رویای بعدی زنده بماند.