دل دادن به کسی که نیاز به مغز داشت؛ کنایه‌ای سنگین:
در روانشناسی، جذابیت به افراد نامناسب اغلب محصول «جذابیت عدم قطعیت» است؛ مغز در مواجهه با رفتار غیرقابل پیش‌بینی، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند و حس عاشقی را با اضطراب اشتباه می‌گیرد. به همین دلیل دل دادن به کسی که «نیاز به مغز داشت» کمتر دربارهٔ اوست و بیشتر دربارهٔ سیم‌کشی پاداش در مغز شما. حالا سوال: اگر جذابیت ناشی از آشفتگی باشد، عشق واقعی چقدر باید خسته‌کننده باشد؟
راهکار:
این جمله را می‌شود از زاویهٔ اقتصاد توجه خواند: شما روی کسی سرمایه‌گذاری عاطفی کردید که ظرفیت شناختی‌اش پایین بود. شاید درد واقعی از دست دادن آن شخص نیست، بلکه از کشف این است که معیار انتخاب شما موقتاً از مدار منطق خارج شده.