ارزش دادن و باختن: چرا دلمان شکست؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که هنگام «ارزش دادن» (مثلاً محبت یا وقت)، همان نواحی از مغز فعال میشود که هنگام دریافت پاداش (دوپامین) روشن میشود. یعنی مغز ما ذاتاً ارزش دادن را بهعنوان یک برد تفسیر میکند، نه باخت. پس احساس «باخت» بعد از آن، یک بازنویسی اشتباه از حافظهی عاطفی است. آیا ممکن است این جمله، یک «سوگیری پسنگر» (Hindsight Bias) باشد که خاطره را تحریف کرده؟
راهکار:
این جمله انگار از قانون «ناهماهنگی شناختی» میگوید: هرچه بیشتر برای چیزی هزینه کنیم، ذهنمان برای توجیه آن، ارزشش را بیشتر تخمین میزند. پس شاید «باخت» واقعی، نه از ارزش دادن، که از انتظار دریافت ارزش برابر باشد. اگر ارزش دادن را بهعنوان سرمایهگذاری روی خودت ببینی، دیگر باختی در کار نیست.