امید به خدا و دل بریدن از مردم؛ حساب من جداست:
از منظر روانشناسی دین، «توکل» بهعنوان مکانیزم مقابلهای فعال میتواند فعالیت آمیگدال را کاهش دهد؛ پژوهشها نشان میدهند افراد با باور توحیدی در شرایط عدم قطعیت، کورتیزول پایینتری ترشح میکنند. جالبتر اینکه در الهیات اسلامی، «امید به خدا پس از خدا» به نوعی طنز ظریف الهیاتی میماند؛ گویی خدا هم کار را به خودش حواله میدهد!
راهکار:
این بیت را میتوان از زاویهی «مرزهای شخصی» هم خواند: جدا کردن حساب خود از دیگران، پیششرط داشتن امیدی بدون وابستگی است. آدمها ناگزیر خطا میکنند؛ پس امیدی که فقط به خدا بسته شده، در واقع نوعی مهندسی معکوس آرامش است: حذف متغیرهای غیرقابلکنترل.