عشق و دیوانگی: از عاقل شدن تا دیوانهتر شدن:
آیا میدانستی در یونان باستان، افلاطون «دیوانگی عاشقانه» را یکی از چهار نوع جنون الهی میدانست؟ او معتقد بود عشق واقعی (اروس) انسان را از قفس عقل رها میکند و به حقیقت نزدیکتر میکند. جالب اینجاست که پژوهشهای عصبی امروز نشان میدهد مغز در عشق پرشور همان مناطقی را فعال میکند که در وسواس فکری-عملی روشن است. پس شاید «دیوانهتر شدن» انتخاب نباشد، یک واکنش شیمیاییِ ناخودآگاه است. سؤال: آیا میشود عاشق بود و عاقل ماند؟
راهکار:
این متن در ستایش دیوانگی عاشقانه است، اما میتوان آن را از زاویهای دیگر دید: در روانشناسی، «دیوانگی عاشقانه» همان فاز شیدایی اولیه است که دوپامین و سروتونین را به هم میریزد. شاید عاقلتر این باشد که بدانی این دیوانگی هم موقتی است و بعد از آن عشق واقعی با انتخاب آگاهانه آغاز میشود.