دغدغه فردا و مرگ ناگهانی در شب:
مغز انسان در حالت پیشفرض مشغول شبیهسازی آینده است؛ شبکه حالت پیشفرض (DMN) بخش بزرگی از انرژی مغز را صرف پیشبینی تهدیدها و فرصتهای فردا میکند. تحقیقات دانشگاه هاروارد نشان میدهد ۴۷٪ از زمان بیداری صرف پرسهزنی ذهنی میشود که ارتباط مستقیمی با نارضایتی دارد. مرگ ناگهانی در شب، نقطهٔ پایان تراژیک همهٔ آن شبیهسازیهاست. آیا فردایی که نگرانش بودیم ارزش از دست دادن آرامش اکنون را داشت؟
راهکار:
این جمله تلنگری است به یک حقیقت روانشناختی: مغز ما طوری تکامل یافته که تهدیدهای آینده را پیشبینی کند، اما این توانایی اغلب ما را از زمان حال جدا میکند. شاید مرگِ شبانه، استعارهای از پایان ناگهانی تمام برنامهریزیهاست. به جای نگرانیِ فردا، چطور میتوان امروز را چنان زندگی کرد که اگر شب مُردیم، حسرتی نباشد؟