دیدن تاریکترین بخش روح و عشق به سیاهی:
در روانشناسی یونگ، «سایه» همان بخشهای ناپسند و پنهان شخصیت ماست که اغلب انکارشان میکنیم. جالب اینجاست که پذیرش سایهی دیگری اغلب عمیقترین نوع صمیمیت است. در واقع، وقتی کسی تاریکترین نقطهات را میبیند و باز هم میماند، یعنی عشقش واقعیست. این پارادوکس را چه طور با تجربهی خودت تطبیق میدهی؟
راهکار:
این نگاه را میتوان به پذیرش «سایه» در روانشناسی یونگ تعمیم داد: دوست داشتن بخشهای پنهان خودمان، کلید یکپارچگی است. پیشنهاد: یک بار بنویس چه بخشهایی از خودت را تا حالا نادیده گرفتهای؟