عشق به تاریکی

شعر کردی: تاریکی تو را انتخاب می‌کنم:

از ترس تا عشق: سفر شخصی من با تاریکی:

تحقیقات نشان می‌دهد ترس از تاریکی (نیکتوفوبیا) اغلب ریشه در ترس از ناشناخته‌ها دارد، نه خود تاریکی. جالب اینجاست که در تاریکی مطلق، مغز ما شروع به ساخت تصاویر و صداهای خیالی می‌کند، پدیده‌ای به نام «ادراک بدون محرک». آیا فکر می‌کنید این سازوکار ذهن می‌تواند به خلاقیت هم منجر شود؟

راهکار:

برای تغییر نگرش نسبت به یک ترس قدیمی، سعی کنید به‌طور آگاهانه و تدریجی خود را در معرض آن قرار دهید و به دنبال جنبه‌های مثبت یا آرامش‌بخش آن بگردید. این فرآیند «حساسیت‌زدایی منظم» نام دارد و به مغز کمک می‌کند واکنش جدیدی یاد بگیرد.

دیدن تاریک‌ترین بخش روح و عشق به سیاهی:

در روانشناسی یونگ، «سایه» همان بخش‌های ناپسند و پنهان شخصیت ماست که اغلب انکارشان می‌کنیم. جالب اینجاست که پذیرش سایه‌ی دیگری اغلب عمیق‌ترین نوع صمیمیت است. در واقع، وقتی کسی تاریک‌ترین نقطه‌ات را می‌بیند و باز هم می‌ماند، یعنی عشقش واقعی‌ست. این پارادوکس را چه طور با تجربه‌ی خودت تطبیق می‌دهی؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان به پذیرش «سایه» در روانشناسی یونگ تعمیم داد: دوست داشتن بخش‌های پنهان خودمان، کلید یکپارچگی است. پیشنهاد: یک بار بنویس چه بخش‌هایی از خودت را تا حالا نادیده گرفته‌ای؟