قولی که در کنار قبر شکسته میشود:
علم اعصاب نشان میدهد گریههای عاطفی حاوی هورمونهای استرس هستند و یک مکانیسم فیزیولوژیک برای تنظیم هیجانهای شدید محسوب میشوند. مغز در مواجهه با غم عمیق، گاهی از دستورات منطقی «قشر پیش پیشانی» عبور میکند و سیستم لیمبیک قدیمیتر، کنترل را به دست میگیرد. آیا میتوان به بدن به خاطر این نافرمانیِ درمانگرانه اعتراض کرد؟
راهکار:
این متن یک پارادوکس انسانی را به زیبایی نشان میدهد: گریه، برخلاف قولهای منطقی، واکنش طبیعی بدن برای تخلیه فشار عاطفی سنگین است. شاید به جای سرزنش خود به خاطر «شکستن قول»، آن را به عنوان اثری از عمق عشق خود ببینید.