دیدار در آخرت

قیامت قصه باشد، کجا ببینمت؟:

جالب اینجاست که پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهند وقتی کسی را تصور می‌کنیم، همان نواحی مغز فعال می‌شود که هنگام دیدن واقعی او. پس «دیدن» در غیاب فیزیکی، برای مغز «واقعی» است. شاید شاعر، پیش از عصر تصویربرداری مغز، به این حقیقت پی برده بود: قیامتِ دیدار، در همین تصورِ بی‌مرز نهفته است.

راهکار:

این بیت از دیدگاهی دیگر، نه صرفاً دلتنگی، بلکه اعتراضی ظریف به محدودیت‌های زمانی و مکانی عشق است: «اگر قیامت فقط یک روایت باشد، پس دیدار واقعی در کجای این داستان جای می‌گیرد؟» این تلنگر، عشق را ورای باورهای قالبی می‌برد.