حشر با معشوق؛ آمادهباش برای روز جزا:
مغز آدمی در عشق دقیقاً همان مدارهای اعتیاد را فعال میکند؛ دوپامین و اکسیتوسین چنان پیوندی میسازند که دوری معشوق مثل «ترک» درد فیزیکی دارد. پژوهشها نشان دادهاند تصویر ذهنیِ فرد محبوب تا سالها در قشر پیشپیشانی مغز فعال میماند و حتی خواب دیدن او میتواند همان پاسخ شیمیایی دیدار واقعی را ایجاد کند. پس «محشور شدن» را میتوان بازنمایی عصبیِ هرگز فراموش نکردن یک نفر دانست. به راستی، آیا رهایی از این حافظه ممکن است؟
راهکار:
خوانش تازه: «محشور» فقط یک وعدهی دوردست نیست؛ هر بار که با تمامِ حواس پای کسی میمانی و حضورش را بیواسطه حس میکنی، یک محشورِ کوچک ساختهای. این متن میتواند به یادآوری این نکته تبدیل شود که عشق، در کیفیتِ حضورِ امروز معنا میشود، نه فقط در انتظارِ آخرت.