داشتن شریک زندگی

عشق وجود دارد اما نیاز به یک نفر دارد:

تحقیقات نوروساینس نشان داده که عشق رمانتیک همان نواحی مغزی را فعال می‌کند که مواد اعتیادآور تحریک می‌کنند: شکنج پیشانی و سیستم پاداش. یعنی عشق یک واقعیت شیمیایی است، ولی 'کسی که وجودشو داشته باشه' در واقع دکمه‌ای برای روشن کردن این مدارهای عصبی است. چقدر آماده‌ای که این مدار رو برای خودت فعال کنی، بدون منتظر ماندن برای دیگری؟

راهکار:

شاید بهتر باشه به جای جستجوی فردی که عشق رو برایت معنا کنه، اول به این فکر کنی که خودت چقدر حاضر به پذیرش و ابراز عشق درونی‌ات هستی. وقتی عشق رو در خودت پیدا کنی، دیگران هم آن را خواهند دید.