دار بزن خاطرات کسی که تو را دور زد؛ وقتی گذشته درد میکند:
درد دل شما یک واقعیت نورولوژیک است: مغز طردشدگی عاطفی را در همان ناحیهای پردازش میکند که سوختگی فیزیکی را. یعنی وقتی میگویید «گذشتهام درد میکند»، کاملاً درست است؛ قشر کمربندی پیشین فعال میشود. اما نکته شگفتانگیز اینجاست که حافظه مثل یک فایل ثابت نیست؛ هر بار که خاطرهای را مرور میکنید، مغز آن را بازنویسی میکند. پس شاید «دار زدن» خاطرات، فرصتی برای بازنویسی آنها از زاویهای کمدردتر باشد. شما تا حالا خاطرهای رو با یادآوری مجدد تغییر دادید؟
راهکار:
جالب است که «دار زدن» یک خاطره، در فرهنگ عامه به معنای فراموشی است، اما شاید بشود آن را جور دیگری دید: خاطرات دردناک را مثل یک تابلوی قدیمی به دیوار آویزان کنی—نه برای این که هر روز زخمش تازه شود، بلکه برای این که از فاصلهای امن ببینی و بگویی «آن موقع اینطور بود، ولی من الان اینجا ایستادهام.» فاصله، درد را به درک تبدیل میکند.