دل سوختن از یاد عشق؛ مثل دست روی سماور داغ:
نورونهای آینهای و ساقه مغز وقتی کسی را به یاد میآوری که به تو صدمه زده، همان مسیرهای درد فیزیکی را فعال میکنند. پژوهشهای ۲۰۱۷ نشان داد که حتی تصور سوختگی با جسم داغ، همان نواحی قشر پریاکوئیدوکتال را تحریک میکند که در تجربهی طرد اجتماعی نیز فعال میشود. در واقع «دل سوختن» یک حقیقت عصبی است نه فقط یک استعاره. حالا سؤال: آیا میتوان با «خنکسازی ذهنی» این مدار را غیرفعال کرد؟
راهکار:
این استعارهی ساده به یک اصل عصبشناسی اشاره دارد: مغز انسان درد عاطفی را دقیقاً با همان مدارهای فیزیکی پردازش میکند. پس اگر دلت «سوخت»، واقعاً یک زخم عصبی شکل گرفته. راهکار علمی؟ فعالسازی سامانهی «تسکین» با تنفس عمیق و تصویرسازی ذهنی از یک جسم خنک (مثل یخ) میتواند شدت واکنش را کاهش دهد.