توکل به خدا و آرامش قبل از خواب:
در روانشناسی شناختی، سپردن نگرانی به نیرویی بیرونی نوعی برونسپاری هیجانی است؛ مغز با کاهش بار پیشبینی تهدید، فعالیت آمیگدال را پایین میآورد و اجازه ورود به خواب عمیق را میدهد. پژوهشها نشان داده توکل و دعا با افزایش امواج آلفا و ترشح اکسیتوسین، نشخوار ذهنی را مهار میکند. جالب اینجاست که آیینهای شبانه تقریباً در همه فرهنگها برای تخلیه روانی پیش از خواب طراحی شدهاند.
راهکار:
این جمله را میتوان نسخهای باستانی از «تکنیک تعویق نگرانی» در روانشناسی مدرن دانست؛ ذهن با پذیرش اینکه مشکل به نیرویی بیرون سپرده شده، فضای لازم برای ورود به خواب را آزاد میکند.