حسرت جوانی از دست رفته؛ دعای عجیب در پیری:
واقعیت جالب: مغز انسان در دهه ۲۰ سالگی به اوج پردازش میرسه، اما احساس «گذر سریع زمان» بعد از ۳۰ سالگی شدت میگیره. دلیلش اینه که مغز برای تجربیات تکراری، کدگذاری کمتری انجام میده و بهمرور زمان رو فشرده حس میکنه. پس این حسرت «رفتن جوانی» یه خطای ادراکیه نه خود واقعیت. سوال: اگر زمان یک توهم باشه، پس چرا اینقدر به «از دست دادنش» دل میبندیم؟
راهکار:
این جمله حسرتآمیز رو میشه از زاویهای دیگه نگاه کرد: شاید «جوانی» یک طرز فکر باشه نه یک سن. تحقیقات نشون میده افرادی که نگرش مثبت به پیری دارن، عمر طولانیتری هم دارند. شاید به جای شکستن صبر خدا، وقتشه صبر خودمون رو با تغییر نگرش بشکنیم.