پیری و زمان

بعدن وجود ندارد؛ چای سرد می‌شود:

مغز انسان «خودِ آینده» را مانند یک غریبه پردازش می‌کند؛ در آزمایش‌های fMRI، فعالیت عصبی هنگام فکر کردن به خودِ آینده به فکر کردن به یک فرد دیگر شباهت دارد. برای همین وعده‌ها را به نسخه‌ای از خود می‌سپاریم که هرگز نمی‌آید. از نظر فیزیک هم چای سردشده یعنی افزایش آنتروپی؛ زمان فقط به یک سمت می‌رود و هیچ «بعدنی» در ترمودینامیک قابل ذخیره نیست.

راهکار:

در این متن، «بعدن» مانند چای در حال از دست دادن گرماست؛ هر انتخابِ «بعدن» یعنی پذیرشِ نسخه‌ای سردتر از لحظه‌ای که می‌توانست داغ زندگی شود.