افسوس بیجوانی: چرا حس میکنیم هرگز جوان نبودیم؟:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد مغز ما خاطرات منفی را سریعتر پردازش و مثبتها را با گذشت زمان گلاسه میکند؛ پس «جوانی» که حسرتش را میخوریم اغلب یک توهم پسنگری است. در واقع بدن در ۲۰ سالگی خستهترین و پُرشتابترین پردازشها را انجام میدهد، اما ذهن آن را بعداً بازنویسی میکند. آیا واقعاً جوانی را از دست دادهایم یا فقط تصویری ایدهآل از آن ساختهایم؟
راهکار:
شاید جوانی یک برههٔ زمانی نیست، بلکه یک زاویهٔ دید است. اگر اکنون بتوانی لحظهای را با شگفتی و بیتکلیفی نگاه کنی، همان جوانی است.