چشمهایی که دریایند؛ غرق شدن در نگاه معشوق:
واقعیت این است: مایع اشک چشم انسان تقریباً همان ترکیب نمکی آب دریاهای نخستین زمین را دارد؛ یعنی از نظر شیمیایی، چشمهای تو واقعاً اقیانوساند. پژوهشهای علوم اعصاب هم میگویند در لحظه عاشقی، مغز دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند و همان ناحیهای فعال میشود که هنگام نفسنفس زدن در آب عمیق درگیر است. عشق همان غرقشدن است؛ فقط مغز اسمش را میگذارد «زنده بودن». سؤال: اگر موجها برمیگشتند، باز هم غرق میشدی؟
راهکار:
این تشبیه را یک قدم جلوتر ببر: غرق شدن فقط در دریا نیست، در آینه هم هست. کسی که توی چشمهای دیگری غرق میشود، در واقع با عمیقترین لایههای خودش روبهرو شده است؛ شاید موج، خودِ تو بودی.